بعد از مدت طولانی دوباره برگشتم.دلم خیلی گرفته بود از آدمای اطرافم و دلم باز دنبال اویی می گشت که همچون گذشته او را پناه باشد.

اینجا یه جورایی شد دفتر حاطرات من.خسته شدم بس که اینجا رو به عنوان یه جایی میدونستم که نباید همه چیزمو بنویسم.ولی الان یه تعلق خاطر می کنم به اینجایی که به نام شهدا مزین شده.

فطرتم دنبال خدا می گرده.چرا آدما اینجورین؟وقتی درگیر هزار تا کار باشی دیگه حتی نماز خوندنتم می شه رفع تکلیف.من واقعا از خودم دور شدم.چقدر ناراحت کننده ست که حتی روت نشه از خدا معذرت بخوای.................

انقدر غرق گناه بشی که حتی نفستم به زور بکشی.

خیلی حس بدیه

برام دعا کنید

یا علی